Sanda Dewdu

  ජීවිතය ජය ගන්න සිප් සතර ලබා දෙමින් අභියෝග ජයගන්න  හදවතට දිරිය දෙමින් හිත බැදි මිතුරු මිතුරියන් සිව් දෙසින් මුණගස්සමින් ඔබේ ඇකයට ගෙන නොමදව රැකවරණය සපයමින් සරසවි වරම් ලබන්නට  මඟ පෙන්වූ  සේනානි මෑණියනි... ඔබේ තුරුලට ආ පළමු දින විඳි  ආදරණීය හැඟීම  අදටත් එසේමය,         නමෝ සේනානි....

  විටෙක නුඹ කාරුණික උවැසියකි සියලු සතුන්ගේ විඩාව නිවන තවත් විටෙක යකුස් වෙස් ගත් කාලියකි ගස් ගල් පෙරලමින් ලොවම කම්පා කරවන.. ඍතුවට හැඩ ගැසෙමින් විටින් විට නොයෙක් වෙස් ගත්තද නුඹේ ගත රුහිරෙන්  නිබඳව ජීවය ලබා ගන්නා නොයෙක් මිනිසුන්ගේ දුෂ්ටකම් හමුවේ වුවත් නිරතුරුව දරුවන් රකින මවක මෙන්.. ඔවුන්වම ඇකයට ගෙන රකින සොබාදහම් මාතාවනි ඔබට දිගාසිරි......  

මගේ දෙවැනි මව වූ සෙනෙහෙබර ඇයගෙන් ලද වටිනාම තිළිණය නුඹම විය, ජීවිතයේ පාළුව තනිකම නුඹගේ කිරි සිනහවෙන් නිවී මා හද සෙනෙහසේ නවාතැනක් විය, දෝතට ගෙන සෙමින් දෙනෙත් මෙන් රකිනා නුඹේ දෙවන මව මා විය, මා කුසින් නොවැදුවද ලේ කිරි නොවුනද පුත නුඹ මගේ පනම විය....

  වෛරසයක්,, මරණය අභියසට යන්නට  හේතුවක් වූයේ කිමද, ඉගෙනීම රැකියාව විවාහය සියලු දේ  පසෙකට දමා වසර ගණනක්  අහිංසක ජීවිත  බිලි ගනිමින් නොයිඳුල් හීනයන්  කඩා බිඳ දමන්නට තරම් වෛරසයක් කුරිරු වූයේ මන්ද,,,

  දවසක්ම ඇස් අස්සේ වරුවක්ම හිත් අස්සේ ජීවිතේ තිබෙන තුරු සිත් සේ කොතනින් ද නවතින්නෙ.. දිනූ හැමදේම මත්තෙ නෑහීගෙන නිදි නැත්තෙ කොතන කාටද⁣ කොහොම හිමි වෙයි ද නෑ දන්නෙ තියන්නට අවසන් හුස්ම  නිදහසේ හිස් අහසේ....

  නිසල විලක රඟන  රණ හංස යුවලක සේයාරුවක හැඩ විඩාබර දෙනෙත් අග්ගිස්සක පුංචිම පුංචි  රිඳුම් කඳුලක්ද ඇත,, නාරිලතා කඳක සිරිද  නා දළු දෙතොල රත් පැහැ ගැන්වූ.....ද, හිත මන්මත් කළ ආලවන්ත හැඟුම් සමුදායක ගිලුණු නිසොල්මන් වූ ඇය ඔහුගෙ ගත සුව පිණිස  කැප කරා වූ ජීවිතයට කොයින්ද වටිනාකම්......  

 🙂🙂                                                                                  😥😥 සැමදා එක හා සමව ලැබුව ද ක්ෂණයෙන් අහිමි වී යන්නේ දරාගත නොහැකි වේදනාවන් ඉතුරු කරමිනි.. ජීවිතය විඳිමි කියා  සතුට සොයා පියමැන්නද පිපාසය නොසංසිඳුන මුවපොව්වකු සේ අතරමං වන්නේ.. සතුට ලබනවාත් සමඟ  දුක උරුම වන හෙයිනි...                                                                                

ගේ කුරුල්ලෝ සහ වී කුරුල්ලෝ                           -   ආරියවංශ රණවීර අතින් දෙන කරල් තුඩ ගා        බුදින්න           නේ බිතක්කන ඉඳන් නෙත් වට      යොමන්න       නේ උදේ හවස්කර ගෙයි වට           ලගින්න          නේ තොපට ලොව පටුයි පොඩි ගේ  කුරුල්ල        නේ රුවට රුව සමයි තෙපි වී        කුරුල්ලන         නේ අවට නුඹ ගැබේ සිට සිරි         බලන්න            නේ බිමට ඉද්ද සේ බැස හැල්         නෙලන්න          නේ ගැහැට කැට පහර විඳ දිවි       ගෙවන්න          නේ එකට පොදිය එක මල් රෑනක              සිරි          ය හ...

  දෑත් අල්ලන්  ඇවිද නොගියත්  අන් පෙම්වතුන් සේ.. මා ද නොදැනම මගේ හදවත සොරා ගෙන නුඹම රහසේ පැතූ පැතුමන්  බිඳ දමා නුඹ ගියත්  විලසේ කෙසේ අමතක  කරන්න ද අද නුඹෙන් ලද  පළමු පෙම මා..

            පිපුණ සකුරා වැටෙන හැමවිට            නුඹව සිහිවී                හඬයි නෙතුයුග පූජියාමා කන්ද  තරමට පැතූ පැතුමන් බිඳුණි එක විට නිතර මිදොරිය දකින හැම විට නුඹගෙ සෙවනැලි මැවෙයි පසුපස..

  පියෙකුගේ විලාපය.. කසී සළු පළි ගත දරන්නට අඬගසයි සුව මන්දිරේකට නොයන් කීවත් කෙසේ නවතනු රාජ අණ මට විසල් වූ විට  ගියා පමණකි නැතිය යලි ඈ ආවෙ මගෙ පොඩි පැල්කොටේ වෙත ගියේ මැදුරට අරන් පොඩි දුව බිත්ති වටකොට ඉදිකෙරූ ලොකු විසල් මැදුරකි දෙනත එදිරිව උඩුකයත් ඇගෙ අඩක් නිරුවත් වෙලයි තිබුනේ අහෝ අකලට වෙලා දෙනෙතම වසා දෑතින් අහක් කරගෙන මුවින් ඒ රුව ඉබේටම මට හීල්ලූයේ ලොකු කෙලී සිතුවමක් වූවම අහක් වූවත් දෙනෙත් ඈ වෙත  හීන් කඳුලක් නෙතින් වෑහුන සේද සළු නැති ඇගේ පියයුරු  සිත්තමක් වී තියෙයි නෙත්කොන ඉබේටම රළු දෙඅත උදුරා පොඩි දුවගෙ නෙත් වසන් කළ මම හේතුවක් නැති අහේතුවකට ඇයව දෙන් නෑ  සිතුවමක් වෙත පෑගිලා ගිය ලොක්කිගේ විලි වසා දැමුමට නොහැකි වූ කළ බේරගන්නට පොඩි කෙලීවත් අරන් ආවත් මැදුරෙ කොනකට සුර ලොවක් ඇය හට තනන්නට බාර  දුන්මුත් විසල් ලෝකෙට ඇයත් දැන් නිරුවතින් විකිනෙන සිත්තමක් විතරක්ය මැදුරක...

        ජීවිතේ කවියක්                     උනේ  පුත     සුවපහසු ඇති                     තැන් වලයි..     මීවිතේ ලෙස                    හැඳින්වූවත්     අනෝරා දුක්                                                                     මහ ගොඩයි...     මාවතේ යන මිනිස් ජීවිත    සෙව්වෙ කදුලක රසයමයි..   පා වෙතේ සී මැදුරු තුළ උන්        අපේ ජීවිත උන් ළඟයි...                                                               ...

  වසන්තය අරන්...

  තාත්තා ❤️❤️ නොවුනත් කිරට රතු ⁣ ලේ බිංදු  සෙනෙහස තිබේ පපුතුර උතුරන්න වැටි වැටි නැගිටින්න  නිරතුරු මඟ පෙන් වූ සවිය නුඹයි, මා.. ලොව හැඩ කරන...

කෙවෙන ඇස් තුළ මගේ රූපයේ   සේයාව දිලිසෙමින් ඇත්නම්   ගැහෙන පපුවේ හඩ මැදින් මගෙ  නමම පිළිරැව් දී ඇසේනම්   ඇගේ සිරුරේ දුවන රතු ලේ...   කිරි වෙලා අදටත් වැටෙයි නම්   සත්තමයි ඔය හිදින දෙව්රුව   තමයි මගේ අම්මා...